گرفتاریهای زندگی روزمره مجال اندیشه و توان نوشتار و گفتار را ربوده ؛ و از سوئی فقر و فاقه و دود و اعتیاد و خشونت هم مهر و غنا و فرهنگ را به گوشه ی بینوایان کشانده است. در این راستا، فقط گذر زمان و کورسوی امید به آینده است که ندا میدهد که "سایه امید"ی در این بیابان سوزان مرهم زخم "سوهته دلان" و تشنگان کاروان علم و دانش است.

در این آشفته بازاری که هر روز خبرهای تکراری ملال انگیز به گوش میرسد، خبری خوش نیز یافتم و آن ایجاد صندوقی به نام "امیت ساهگ" که توسط جمعی از دانشگاهیان عزیز بلوچ در جهت یاری به دانشجویان بلوچ شکل گرفته است. برای دست اندرکاران "امیت ساهگ" و دانشجویان و دانش آموختگان و دوستداران فرهنگ و ادب بلوچی آرزوی موفقیت روزافزون می نمایم.  

چند خط شکسته ای نیز تقدیم عزیزان "امیت ساهگ" می کنم که یقین دارم که آنچه از دل برآید، بر دل نشیند:  

دل ۓ پاھــــــار  

شستونی بلوچ – 31 اکتوبر 2009 (9 آبان 1388) 

دئیـــــــــــــر انت کہ بھـــــــــــار گـــــار انت

لـــــــــــوار ســـــــؤچ و زمیــــــــن وار انت 

قلــــــم پروشتـــــــــــــہ و کتاب ســـــــوھتگ

خنجـــــــــــــر و کمان و تـــــــــــیر گوار انت 

حاکم ۓ عقـــــــل و محکوم ۓ سما بال کت

جنــــــگ و چــــــــــــــؤپ و دار و آوار انت

نئیــــک و بد، تر و خشکا آس ماں گپتــــــگ

ھؤش چہ ســـــــــرا رپتہ و راج بے سار انت 

[بلۓ شاعر گوشتگ کہ

"در نومیدی بسی امید است ۔۔۔ پایان شب سیہ سپید است"] 

زانت ۓ کـــــــــاروان دئیم پـــہ منزلا رہ کپت

مھـــــــر و امئیـــــــــــــــــت ۓ اے جار انت 

شستـــــــون ۓ دلا "امیت ساھگ" ے یھتگ

بے علــــــم و زانتا مۓ زند، بے کـــــــار انت!
 

بلوچی نام و نشان

http://balochinames.blogspot.com